گرجان

💡 گفتم لب شکرین تو آن منست گفت از تو دریغ نیست گرجان منست

💡 عالم چرا که نیست سخن گوی و جانور گرجان و عقل هر دو بر این عالم اندرند؟

💡 صبح دومت بگوی کز بهر خدا گرجان منی یا نفسم زود برآ

💡 داری کمال جانی بر دوستان برافشان عاشق جوی نیرزد گرجان فشان نباشد

💡 گر از عقل تن کنند در آن تن تو جانیا و گرجان بدن شود تو در وی روانیا

💡 گر من به مردن دل نهم آسوده جانی را چه غم وز مهر من گرجان دهم نامهربانی را چه غم