کمند انداز

کمندانداز. [ ک َ م َ اَ ] ( نف مرکب ) کمنداندازنده. آنکه کمند را برای اسیرکردن دشمن یا صید حیوان به سوی او بیندازد. کمندافکن. ( فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به کمندافکن شود.

کسی که کمند به کار ببرد، اندازندۀ کمند، کمندافکن.

( صفت ) ۱ - آنکه کمند را برای اسیر کردن دشمن یا صید حیوان بسوی او بیندازد کمند افکن

💡 محتسب راهزن و شحنه کمند انداز است جیش‌،‌ غارتگر و سرخیل‌ سپه جانباز است

💡 چنین از سرنوشت پیچ و تابم می شود ظاهر که دل از دستم آن زلف کمند انداز می گیرد

💡 اندو هندوی سیه کار کمند انداز را همچو دزدان بسته و بر آفتاب انداختست

💡 جایی که با هر تار مو شد بسته صد گردن کشش با ما چه عیاری کند زلف کمند انداز او

💡 چشم شوخ آهوان در پرده نتواند پرید چون کمند انداز گردد غمزه صیدافکنش