چراغ شب

چراغ شب. [ چ َ / چ ِ غ ِ ش َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب )ماهتاب. ( ناظم الاطباء ). || چراغ که در شب افروزند. و چراغ شب باران و چراغ شب مهتاب، هر کدام معروف و کنایه از آنست که لطفی ندارد. ( آنندراج ).

ماهتاب. یا چراغ شب باران و چراغ شب مهتاب.

💡 برافروخت زان گوهر شب چراغ شب تیره چون روزیم کرد باغ

💡 ساقی به سر پیر مغان باده بگردان کاین شیشه چراغ شب آه درجات است

💡 درون خلوت معنی ضمیر تو شمعی ست چنانکه قصر فلک را چراغ شب قمر است

💡 بدان چراغ شب تیره تا سحر بلبل همه لطایف اوراق گل ز بر گیرد

💡 از ضمیر تو چراغ شب و روز افروزند گر نتابد مه و خورشید نباشد موجود

💡 نزدیکی من می‌کند از دور سیاهی چون نغمه به هر رنگ چراغ شب تارم