لغت نامه دهخدا
چاربیخ. ( اِ مرکب ) اصول اربعه. چهار ریشه و آن ریشه خطمی و رازیانه و کرفس و کَبَر باشد. بیخ کاسنی و بیخ رازیانه و بیخ کبر و بیخ کرفس را گویند. ( برهان ) ( آنندراج ). || ( ص مرکب ) دارای چهار ریشه. چارریشه. چاراصل:
درختی است شش پهلو و چاربیخ
تنی چند را بسته بر چارمیخ.نظامی ( شرفنامه ص 89 ).|| کنایه است از چار عنصر. ( برهان ).