پرخواب

پرخواب. [ پ ُ خوا / خا ] ( ص مرکب ) نَوّام. ضُجعه.جُثمه. آنکه بسیار خسبد. مقابل کم خواب:
یافه کم گوی ای سنائی مدح او کز روی عقل
هیچ پرخوابی نجسته ست از طبیبان کوکنار.سنائی. || خواب آلوده ( صفتی چشم را ):
دو جادوش پرخواب و پرآب روی
پر از لاله رخسار و چون مشک موی.فردوسی.بگشا بشیوه نرگس پرخواب مست را
وز رشک چشم نرگس رعنا بخواب کن.حافظ.|| در جامه، که خَمَل بسیار دارد. مقابل کم خواب.

آن که بسیار بخوابد، خوابناک، خواب آلود.

( صفت ) آنکه بسیار خوابد نوام مقابل کم خواب. یا جام. پر خواب. جامه ای که خمل بسیار دارد مقابل کم خواب.

💡 فتنه ی بیدار مستان نرگس پرخواب تست خفته ئی بیدار نبود ور بود نبود چنین

💡 شاهی، به هواداری آن نرگس پرخواب بگذشت همه عمر به افسانه و افسون

💡 بگشا به شیوه نرگس پرخواب مست را وز رشک چشم نرگس رعنا به خواب کن

💡 ندارم خواب تا پرخواب دارد نرگس جادو ندارم تاب تا پرتاب دارد سنبل مشکین