پاکیزه گهر

پاکیزه گهر. [ زَ / زِ گ ُ هََ ] ( ص مرکب ) پاک گهر. پاک نژاد. اصیل. محض. محضه:
میگفت بدندان بتم عقددُرر
من همچو توام لطیف و پاکیزه گهر.؟ای جهاندار بلنداختر پاکیزه گهر
ای مخالف شکر رزم زن دشمن مال.فرخی.

= پاک گهر

( صفت ) پاک گهر
پاک گهر پاک نژاد

💡 چون شبنم پاکیزه گهر جسم گدازان در دامن گلزار به خورشید سوارند

💡 می شود خوار، کند هر که عزیزان را خوار عزت مردم پاکیزه گهر باید داشت

💡 در قدح خون شفق دارد و گل می خندد مشرب مردم پاکیزه گهر دارد صبح

💡 ای جهاندار بلند اختر پاکیزه گهر ای مخالف شکر روزمزن دشمن مال

💡 تازه شد جان گل از شبنم پاکیزه گهر فیض در صحبت ارباب نظر بسیارست

💡 صائب چو صدف گر لب دریوزه گشایی حاجت طلب از مردم پاکیزه گهر کن