پاکیزه جان

پاکیزه جان. [ زَ / زِ ] ( ص مرکب ) پاک جان. پاک درون. پاک باطن. دارای روح پاک. روشن بین:
چنان پاک تن بود و پاکیزه جان
که بودی بر او آشکارا نهان.دقیقی. || ( اِ مرکب ) جان ِ پاک.جان ِ پاکیزه:
اگر زین پیش تن بودم کنون پاکیزه جان گشتم
بمن شادی کند شادی که شادی را روان گشتم.فرخی.

۱- ( صفت ) دارای جان پاک پاک جان پاک درون پاک باطن روشن بین. ۲- ( اسم ) جان پاکیزه جان پاک.
پاک جان پاک درون

💡 آن یک ی گفتش که:ای پاکیزه جان باشد این معنی سیادت را زیان

💡 به روشن دلش تازه باشد خرد به پاکیزه جان زنده باشد بدن

💡 اگر زین پیش تن بودم کنون پاکیزه جان گشتم به من شادی کند شادی، که شادی را روان گشتم