کلمه «وطن گاه» به معنای مکان یا محلی است که فرد در آن به دنیا آمده یا زندگی کرده و به آن تعلق خاطر دارد. این واژه از دو بخش وطن و گاه تشکیل شده است. وطن به معنای سرزمین، دیار یا محل زندگی است و گاه به معنای مکان یا محل میباشد. بنابراین، وطن گاه به معنای محل زندگی یا زادگاه فرد است که معمولاً با احساسات عاطفی و تعلقات فرهنگی همراه است. وطن گاه نه تنها به معنای جغرافیایی یک مکان است، بلکه به عنوان نمادی از هویت فردی و فرهنگی نیز شناخته میشود. افراد معمولاً نسبت به وطن گاه خود احساس وابستگی عمیقی دارند و این مکان میتواند یادآور خاطرات، تجربیات و روابط اجتماعی آنها باشد. در ادبیات و شعر فارسی، این واژه به طور مکرر به کار رفته و نشاندهنده عشق و علاقه به زادگاه و سرزمین است. این کلمه میتواند احساسات ملیگرایانه و تعلق به فرهنگ و تاریخ یک ملت را نیز به تصویر بکشد.
وطن گاه
فرهنگ عمید
وطن، میهن، محل اقامت.
جمله سازی با وطن گاه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گرفته سنبلش بر گل وطن گاه سهیل آویخته از گوشهٔ ماه
💡 گر جهان شد خراب باکی نیست چون وطن گاه جغد آبادست
💡 گاه براند به نیم همچو کبوتر ز وطن گاه به صد لابه مرا خواند تا محضر خود
💡 ماهی تنی و میکنی از اشک من گریز نه ماهیان کنند وطن گاه زیر آب
