وامده

وامده. [ دِه ْ ] ( نف مرکب ) بستانکار. طلبکار. غریم. داین. دائن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). که به دیگران وام دهد:
وامداران تو باشند همه شهر درست
نیست گیتی تهی از وام ده و وامگزار.سوزنی.

بستانکار. داین

💡 خود را به دست عشوهٔ ایام وامده کز باد کس امید ندارد وفای خاک

💡 تو رفته وامده وز تو کسی نیازرده همین دلیل تمامست بر قبول عمل