فام ده

فام ده. [ دِه ْ ] ( نف مرکب ) بستانکار. طلبکار. وامخواه. ( یادداشت بخط مؤلف ). رجوع به فامدار شود.

( صفت ) طلبکار وامخواه.

💡 در اين شبستان محرابى است پنج تركى با ازاره مرمر و جدار كاشى كارى معرق و پوششرسمى بندى نيز آراسته به كاشى هاى معرق الوان كه در سه طرف آن كتيبه اى بهعرض چهل سانتيمتر با دو حاشيه فيروزه فام ده سانتيمترى از كاشى هاى معرق كه روىآن به خط ثلث سفيد، سوره مباركه قد افلح المؤمنون (184) و در پايان سوره عبارتصدق الله العظيم 1388 معرق گرديده است، به چشم مى خورد. (185)