وارستن

وارستن. [ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) وارهیدن. رها شدن. خلاص یافتن. آزاد شدن. رستن:
سلاح من ار با منستی کنون
بر و یال تو کردمی غرق خون
به تیغ نبردی ترا خستمی
وزین گفت بیهوده وارستمی.فردوسی.دست و پایی زدیم در نگرفت
پشت پایی زدیم و وارستیم.ابن یمین.رجوع به رستن و وارهیدن شود.

بازرستن، بازرهیدن، رها شدن.

( مصدر ) ۱ - رهاشدن خلاص شدن: (( بتیغ نیروی ترا خستمی وزین گفت بیهوده وارستمی. ) ) ۲ - آزاده گردیدن حریت یافتن.
وارهیدن رها شدن

💡 تعلق به زن دست و پا بستن است تجرد از آن بند وارستن است

💡 ازین دام تعلق بسکه دشوار است وارستن تحیر نقش بندد گر نگاهی فرد برخیزد

💡 ز آتشخانهٔ امکان میسر نیست وارستن به رنگ شعله حیرانم چه می‌خواهد شتاب من

💡 تعلق به زن دست و پا بستن است تجرد ازان بند وارستن است