نواساز

نواساز. [ ن َ ]( نف مرکب ) مغنی. ساززننده. ( ناظم الاطباء ). ساززن. ( فرهنگ فارسی معین ). نغمه پرداز. نوازنده:
نواسازی دهندت باربدنام
که بر یادش گوارد زهر در جام.نظامی.نواساز خنیاگران شگرف
به قانون اوزان برآورده حرف.نظامی.نواسازان چمن ِ املا و نغمه پردازان گلشن ِ انشاء. ( حبیب السیر ص 122 ). || تصنیف ساز. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به نواسازی شود.

۱. آهنگ ساز.
۲. آوازخوان، مغنی.

💡 شنیدم نواساز بستان راز ز فغفور چین شد چنین نغمه‌ساز

💡 بصد پرده بلبل نواساز گردد چو بگشاد بر شاخ صد در شکوفه

💡 چو بلبل شدی گه نواساز عشق فکنده ز پرده برون راز عشق

💡 درین ره بلبل طبع نواساز هم از پرواز ماند هم ز آواز

💡 نوا پرداز ای مرغ نواساز که مرغان دگر را رفت آواز

💡 چمان گشته در سبزه آهو بره نواساز گردیده کبک از دره