ناسوخته

ناسوخته. [ ت َ / ت ِ] ( ن مف مرکب ) سوخته ناشده. مقابل سوخته:
هرکسی را نباشد این گفتار
عود ناسوخته ندارد بوی.سعدی.|| خام. غیرکامل. رجوع به سوخته شود.

💡 خود گوی به جانانم ناسوخته بریانم دل گفت سعیدا را ای عارف حق دانم

💡 لا تُبْقِی وَ لا تَذَرُ (۲۸) نه گوشت گذارد ناسوخته و نه استخوان.

💡 یکی زهره است بر پروین فتاده یکی ناسوخته عنبر بر آذر

💡 هر کسی را نباشد این گفتار عود ناسوخته ندارد بوی

💡 دل من آتش رخسار او ز دور همی چرا بسوزد ناسوخته بر او عنبر