نؤمن

💡 وَ الْکِتابِ الَّذِی نَزَّلَ عَلی‌ رَسُولِهِ وَ الْکِتابِ الَّذِی أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ نزّل و انزل درین آیت، بضمّ نون و الف قراءت مکی و شامی و ابو عمرو است علی اسناد الفعل الی المفعول به، مثل قوله: لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ. باقی، نزّل و انزل، بفتح نون و الف خوانند، علی اسناد الفعل الی اللَّه تعالی، و المعنی: و الکتاب الّذی نزّله اللَّه تعالی. قومی گفتند از اصحاب حدیث که: ربّ العزّة درین آیت مؤمنانرا گفت: ایمان بیارید تا معلوم شود که ایمان زیادت میپذیرد، و زیادت و نقصان در ایمان شود. و این همچنانست که معاذ گفت در آن خبر معروف: «تعالوا نؤمن ساعة» و امثال این در قرآن فراوان است.

💡 «إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ» یعنون الرّسول. «افْتَری‌ عَلَی اللَّهِ کَذِباً» فی دعواه الرسالة و البعث بعد الموت، «وَ ما نَحْنُ لَهُ بِمُؤْمِنِینَ» بمصدّقین فیما یدعیه و لا نؤمن به.

💡 در متون دینی و فلسفی قدیمی، اصطلاح نؤمن برای اشاره به کسانی که به اصول اعتقادی خاصی باور ندارند یا ایمان ندارند، به کار می‌رود.

💡 بحث‌های طولانی میان فیلسوفان در مورد ماهیت ایمان و ویژگی‌های یک فرد نؤمن، از موضوعات بسیار پرطرفدار در تاریخ اندیشه بشری بوده است.

💡 نویسندگان در داستان‌های تاریخی خود گاهی از واژه نؤمن برای توصیف شخصیت‌هایی که در برابر عقاید حاکم جامعه مقاومت می‌کردند، استفاده می‌کنند.