فروداشت

فروداشت. [ ف ُ ] ( مص مرکب مرخم، اِ مص مرکب ) فروگذاشت که به آخر رسانیدن و ختم کردن خوانندگی باشد. ( برهان ). ( اصطلاح موسیقی ) در اصطلاح موسیقی مقابل برداشت. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چون نوای طرب اینجا به فروداشت رسید
هرچه خواهی که بود آن تو، آن آن تو باد.مجیر بیلقانی.|| به انتها رسانیدن کارها را نیز گفته اند. ( برهان ).

(فُ ) (مص مر. ) ۱ - فرو گذاشتن، تقصیر، کوتاهی. ۲ - انجام و آخر کار. ۳ - تنزل، به پستی گراییدن.

۱. تقصیر، کوتاهی.
۲. (اسم ) (موسیقی ) قسمت آخر یک اجرا که برای حسن ختام می باشد: از پس هر شامگهی چاشتی ست / آخر برداشت فروداشتی ست (نظامی۱: ۶۳ ).

فروگذاشت، فروگذاشتن، پست داشتن، تقصیر، کوتاهی، به معنی انجام و آخرکارنیزگفته اند
( مصدر ) ۱ - بپایان رسانیدن کاری ۲ - باخر رسانیدن خوانندگی و آن یکی از سه قسمت اساسی نوبت مرتب است که عبارتند از برداشت ( پیش در آمد ) متن و فروداشت.

اصطلاحی در تصنیف سازی در موسیقی قدیم ایران. بنابر آنچه در جامع الالحان اثر عبدالقادر مراغی آمده تصنیف بر نُه قسم است و اولین آن ها «نوبت مرتب» نام داشته که از چهار قسمت تشکیل می شده است: قول، غَزَل، ترانه، و فروداشت. آن چنان که از اسم آن برمی آید به معنای آخرین قسمت و برای اختتام بوده و به لحاظ شکل فروداشت شبیه قول و بر شعر عربی استوار بوده است. فروداشت ختم کردن و به انتها رساندن اجرای موسیقی نیز معنی می دهد.

💡 غمزهات هیچ فروداشت ز تیزی نکند تا به آن زخمه نو در ره زدن عشاقی

💡 غزل را چون بدید، آمد فروداشت برین قول ارغنون آواز برداشت

💡 حکایت را بدان آمد فروداشت که: «ما را فرصتی باید نگه داشت

💡 یک لحظه فروداشت کن ای مطرب مجلس کز دایره ام برد برون زمزمه نی

💡 چو عاجزیم بلا احصیی فرود آریم چو گشت وقت فروداشت جام جان بردار