ساعت شنی

ساعت شنی. [ ع َ ت ِ ش ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) رجوع به ساعت ماسه ای شود.

ساعت شنی یا ساعت ماسه ای یک نوع زمان سنج می باشد که در قرن هشتم توسط یک کشیش اختراع گردید.
ساعت شنی از دو حباب شیشه ای چسبیده به هم تشکیل شده که میان آنها، سوراخ باریکی برای رد شدن شن یا ماسه تعبیه گردیده تا شن ها به تدریج از حباب بالا به حباب پایین منتقل شود. سپس ظرف را وارونه می کردند و همان عمل تکرار می شد. با معلوم شدن تعداد دفعات جابجا شده شن ها در حباب ها، حدود تقریبی زمان مشخص می گردید.
با گسترده شدن هنر شیشه گری این ساعتها نیز با دقت و ظرافت بیشتری ساخته شدند. از قرن ۱۶ تاکنون این ساعت جهت نشان دادن زمان به صورت جاری و مستمر به کار نمی رود، بلکه از آن برای مشخص کردن شروع و پایان کاری استفاده می شود و فقط برای فواصل زمانی محدود کاربرد دارد. به عنوان مثال در کلیساها برای نشان دادن زمان دعا، در کشتی ها جهت مشخص کردن نوبت نگهبانی یا مشخص کردن سرعت کشتی ها از آن استفاده می شد. همچنین در مجلس عوام انگلستان این نوع ساعت وجود دارد که زمان دو دقیقه را نشان می دهد و این زمانی است که زنگ ها برای دعوت نمایندگان به رای دادن نواخته می شود.
امروزه از این ساعت در ترکیب ها و شکل های متفاوت و بیشتر به عنوان وسیله تزئینی استفاده می شود.

ساعت شِنی (sand clock)
ساعت شِنی
(یا: ساعت رَحْلی) وسیله ای برای اندازه گیری زمان. شامل ظرفی شیشه ای و دارای دو بخش است که از بخش بالایی آن مقداری شن، آب، یا جیوه در مدت معیّنی، مثلاً یک ساعت، به بخش پایینی جاری می شود.

💡 در اواسط تا اواخر دهه ۱۸۰۰، از کرست ساعت‌شنی برای برجسته نشان دادن پستا ن‌ها و نشیمنگا ه زنان استفاده شد که با گذر زمان، محبوب شد. این کرست، کمر زنان را با فشرده سازی و کاهش سایز آن به سختی باریک می‌کند و برای زنان اندام ساعت شنی ایجاد می‌کند.

💡 یک پیکر ساعت‌شنی را می‌توان با اندازه‌گیری دور بدن یک زن تعریف کرد. دور پستان‌ها، کمر و نشیمنگا ه باید دارای نسبت مشخصی باشند تا بتوان آن زن را دارای پیکر ساعت‌شنی دانست. یک پیکر ساعت‌شنی دارای پستا ن‌های بزرگ، کمر باریک و نشیمنگا ه چاق‌تر نسبت به کمر است. این شکل بدن به دلیل شباهت آن با ساعت شنی با این نام شناخته می‌شود و به شکل کلی قسمت پستا ن‌ها و نشیمنگا ه پهنای تقریباً مساوی دارند در حالی که وسط (کمر) باریک‌تر است.