صد چراغ

صدچراغ. [ ص َ چ ِ ] ( اِ ) صاحب آنندراج از خیرالمدققین آرد که: صدچراغ آن باشد که از چوب صورت درختی سازند صاحب اغصان کثیره و بر هر شاخی جاها گذارند که چون بر آن جاها چراغ ها گذاشته برافروزند مانند درختی از آتش نمودار گردد... و اغلب بمعنی چراغ بسیار است و بمعنی که گذشت چهل چراغ است نه صدچراغ:
گل سرخ چون کله بندد بباغ
فروزد ز هر خیمه ای صدچراغ.نظامی.کدو گر شود مجلس افروز باغ
بود پیش مستان به از صدچراغ.ملاطغرا ( از آنندراج ).در ابیات فوق گویا مقصود از صد چراغ چراغ فراوان است. رجوع به صد شود.

۱ - ( صفت ) دارا ی صد چراغ یا چراغهای بسیار. ۲ - (اسم ) از چوب صورت درختی سازند با شاخه های بسیار و بر هر شاخه جاها گذارند و چون بر آن جاها چراغ گذاشته بر افروزند مانند درختی از آتش نمودار گردد.

💡 کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟ که خون صد چراغ مهر را در آستین دارد

💡 روشن نگشت شانه چشمم به صد چراغ تا خاک کوی و کرد در از من دریغ داشت

💡 غصه مرد و غم به ماتم سوخت اکنون هجر را صد چراغ مرده بر گرد مزار افتاده است

💡 می‌گردد آسمان همه شب با دو صد چراغ در جست و جوی چشم خوش دلربای تو

💡 گر ز یکی شمع صد چراغ فروزند نور نخستین بود که ‌گشته مکرر

💡 عصر نو کاین صد چراغ آورده است چشم در آغوش او وا کرده است