صون

صون. [ ص َ ] ( ع مص ) نگاه داشتن چیزی را. ( منتهی الارب ). نگه داشتن. ( مصادر زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار ). نگهبانی. ( غیاث اللغات ). نگاهداری. || تحفظ. تقوی. خود نگه داشتن از معصیت: و پای خیانت بر چهره صون و دیانت ننهد. ( سندبادنامه ص 70 ).
- صون دماء؛ حقن دماء. حفظ کردن جان.
|| برطرف سم ایستادن اسب بعلت سودگی پای یا بی نعلی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).

نگه داشتن، حفظ کردن، نگهداری.

نگاهداشتن چیزیرا

💡 پس متقی نشست بر آن مسند بلند احکام شرع صون همیکرد دربدر

💡 محب را گشت صون قلب مرغوب که ره دروی نیابد غیرمحبوب