آمفتامین

آمفتامین. آمفتامین ( برگرفته از آلفا متیل فنیل اتیل آمین ) یک محرک سیستم عصبی مرکزی ( CNS ) است که در معالجه اختلال کمبود توجه بیش فعالی ( ADHD )، مواد مخدر و درمان چاقی استفاده می شود. این دارو جزو کلاس فنتیلامین است. از جمله آثار مصرف آمفتامین بی خوابی، افزایش تمرکز، کاهش خستگی و کاهش اشتها است. اصلی ترین کاربرد دارویی ترکیبات آمفتامین اختلال کم توجهی - بیش فعالی است.
• فراهمی زیستی: ۷۵ تا ۱۰۰ درصد
• نیمه عمر: ۱۲ تا ۱۳ ساعت
• اتصال به پروتیین: ۱۵ تا ۴۰ درصد
• متابولیسم: کبدی ( آنزیم CYP2D۶ )
• مسیر دفع: کلیه
آمفتامین با مهار آنزیم مونوآمین اکسیداز و جلوگیری از جذب مجدد کاتکول آمینها ( دوپامین، نوراپی نفرین ) باعث افزایش فعالیت این مواد و افزایش فعالیت مغزی و کاهش خواب آلودگی می شود.
این ماده ایزومرها و مشتقات مختلفی دارد که عملکردی شبیه هم دارند ولی گاه قدرت اثر متفاوتی دارند مانند دگزامفتامین و متامفتامین.
• دستگاه عصبی: بی قراری، بی خوابی، سرگیجه، سردرد، بی حوصلگی، در طولانی مدت افسردگی شدید و سایکوز.
• گوارشی: بی اشتهایی، خشکی دهان، کاهش وزن، اسهال، یبوست، کرامپ شکم.
• قلبی و عروقی: افزایش فشارخون، تاکیکاردی.
• موارد دیگر: دیستونی سر و گردن، افزایش فشار داخل چشم، ناتوانی و افت و افزایش میل جنسی.
آمفتامین هایی که با عنوان دارو و با تجویز روانپزشک یا پزشک مصرف می شوند به درمان اختلال بیش فعالی/کمبود توجه کمک شایانی می نمایند.
مسلماً آمفتامین ها را مانند سایر داروها نباید به صورت خودسرانه و بدون تجویز پزشک مصرف نمود. در مواردی آمفتامین ها به عنوان نوعی ماده مخدر و روانگردان مورد استفاده قرار گرفته و در طولانی مدت باعث بروز اعتیاد در فرد مصرف کننده می شوند. برخی آمفتامین ها و مشتقات آن بر پیام رسان های عصبی همانند گلوتامات ( مهم ترین پیام رسان تحریکی به خصوص در نورون های نخاعی ) اثر می گذارند. آمفتامین های غیرقانونی که اغلب در آزمایشگاه های زیر زمینی و غیر استاندارد تولید می شوند اثراتی مانند کوکائین داشته و می توانند بسیار اعتیادآور باشند. آمفتامین ها به اشکال مختلفی مانند قرص، کپسول، پودر و کریستال تولید شده و به طور غیرقانونی تحت عناوینی چون "سرعت ( Speed ) " به فروش می رسند. آمفتامین های پودری دارای بوی تند، و مزه ای تلخ بوده و در رنگ های مختلفی یافت می شوند. قرص ها و کپسول های آمفتامین غیرقانونی نیز تنوع رنگ بسیار زیادی داشته و انواع ناخالص آن می تواند محتوی انواع مواد مخدر، کافئین، شکر یا مواد چسبنده باشد. افرادی که به طور دائم از آمفتامین ها به صورت خودسرانه استفاده می کنند به تدریج به بیماری اعتیاد مبتلا شده و در صورتی که میزان مصرف خود را کاهش دهند دچار علائم خماری می شوند.

آمفتامین. آمْفِتامین (amphetamine)
(یا: اِسپید۱) نوعی محرک۲ ترکیبیِ قوی. بنزِدرین اولین آمفتامینی بود که به بازار عرضه شد. این دارو در جنگ جهانی دوم با نام «قرص انرژی»، برای غلبه بر خستگی، در اختیار سربازان قرار می گرفت. تا ۱۹۷۰، پزشکان آمفتامین ها را برای کاهش اشتها و وزن، درمان افسردگی، ایجاد سرخوشی، و به منزلۀ محرکی برای افزایش هوشیاری تجویز می کردند. اکنون به علت عوارض جانبی شدید ناشی از استفادۀ این ترکیبات، ازجمله اعتیاد، موارد استفاده از آن ها به شدت محدود است. آمفتامین شکل سولفات یا فسفاتِ ترکیب C۹H۱۳Nاست.

(پزشکی): دارویی اعتیادآور که برای تحریک دستگاه عصبی مرکزی، افزایش فشار خون، کاهش اشتها، رفع گرفتگی بینی و نیز افسردگی تجویز میشود.

💡 گوستاوو «گاس» فرینگ (با بازی جیانکارلو اسپوزیتو)، یک آمریکایی- شیلیایی و یکی از توزیع کنندگان بزرگ مت‌آمفتامین در جنوب غربی ایالات متحده است که از طریق یک مجموعه رستوران زنجیره‌ای و یک کارگاه خشک‌شویی صنعتی اقدام به پول‌شویی و انتقال مواد مخدر می‌کند. جیانکارلو اسپوزیتو بازیگر نقش گاس در هر دو سریال بریکینگ بد و بهتره با ساول تماس بگیری است.

💡 مواد اعتیادآور موادی هستند که می‌توانند موجب وابستگی به مصرف شوند، یعنی فرد مصرف‌کننده کنترلی بر عدم مصرف آن‌ها نداشته باشد و مصرف مداوم این مواد زندگی معمول وی را مختل سازد مانند مواد مخدر، الکل، مواد محرک عصبی (مانند آمفتامین) و سیگار.

💡 والتر هارتول وایت (همچنین شناخته شده با نام مستعار هایزنبرگ) (با بازی برایان کرانستون) شخصیت اصلی مجموعه بریکینگ بد می‌باشد. او در ابتدا یک معلم شیمی است که در روز تولد ۵۰ سالگی‌اش متوجه می‌شود به سرطان ریه مبتلا شده‌ است و به همین خاطر سعی می‌کند با تولید و فروش مت‌آمفتامین برای خانواده‌اش پول جمع کرده تا بعد از مرگ وی دچار مشکل مالی نشوند.

💡 علائم ترک آمفتامین می‌تواند شامل اضطراب، میل به مواد مخدر، خلق افسرده، خستگی، افزایش اشتها، افزایش حرکت یا کاهش حرکت، عدم انگیزه، بی خوابی یا خواب آلودگی و رویاهای واضح باشد. بررسی نشان داد که شدت علائم ترک با سن فرد و میزان وابستگی آنها ارتباط مثبت دارد. علائم ترک خفیف ناشی از قطع درمان آمفتامین در دوزهای درمانی را می‌توان با کاهش دوز جلوگیری کرد.