غایبی

غایبی. [ ی ِ ] ( حامص ) حالت و چگونگی غایب. غیبت: تا ناپدید شوند بروشنائی آفتاب و این غایبی بامدادین بود. ( التفهیم ).
غایبی مندیش از نقصانشان
کو کشد کین از برای جانشان.مولوی.

غیبت ناپدیدی. یا غایبی مرصع. سازیست از ذوات الاوتار.

💡 از آن دم که از چشم من غایبی حضوری ندارم خدا حاضر است

💡 از نظر غایبی ولیک توان چون خورشید از تو در هر سر کو نور فراوان دیدن

💡 شمایل تو در آیینهٔ دو چشم من است به حکم عشق نه تو غایبی نه من مهجور

💡 ای سرو روان و راحت نفس و روان هر چند که غایبی فراموش نه‌ای

💡 آن وقت که غایبی همت می‌بینم هرجا که نگه می‌کنمت می‌بینم

💡 ای غایبی که کرده یی از مثل خود سوال خواهی جواب حاضر اینک من ایدرم