زلفک

زلف زیبا: همیشه چشمم زی زلفکان چابک بود / همیشه گوشم زی مردم سخن دان بود (رودکی: ۴۹۹ )، پیام من بگو آن سیم تن را / شکسته زلفکان پرشکن را (فخرالدین اسعد: ۱۱۳ ).

💡 شگفت نیست گر آن زلفک تو کوتاهست که آفتاب در اوج تو کرد شب کوتاه

💡 رنگ نو دیدم بر عارض رنگینش دویست بوی نو یافتم از زلفک مشکینش هزار

💡 مپیچ زلفک معشوق خویش برتن خویش چرا که منت گمانی برم که کرم قزی

💡 درست خاطر مجموع من پریشان شد از آنکه دیدم آن زلفک پریشان را

💡 بزان بادش از زلفک مشکبیز همه ره چو از نافه بگشاده زیز

💡 به حلقه‌ی زلفک خویشش ببندم چو تعویذی فرو آویزم از بر