فرمان پذیر

فرمان پذیر. [ ف َ مام ْ پ َ ] ( نف مرکب ) مطیع و تسلیم شده و رام شده. ( ناظم الاطباء ). فرمان بردار. آنکه فرمان دیگران را گردن نهد:
به سرسبزی شاه روشن ضمیر
به نیروی فرهنگ فرمان پذیر.نظامی.ز بهر آن که باشد دستگیرش
به دست اندربود فرمان پذیرش.نظامی.نگاریداز آن کلک فرمان پذیر
سگی مرده بر روی آن آبگیر.نظامی.- فرمان پذیر شدن؛ فرمان بردن و اطاعت کردن:
شد آن بت پرستنده فرمان پذیر
فرستاد بت را به دانای پیر.نظامی ( اقبالنامه ص 57 ).- فرمان پذیر گشتن؛ فرمان پذیر شدن:
سریری ز گفتار صاحب سریر
بدان داستان گشت فرمان پذیر.نظامی.اگر خواندشان داور دورگیر
به رفتن نگشتند فرمان پذیر.نظامی.رجوع به فرمان و فرمان پذیرفتن شود.

= فرمان بردار

( صفت ) کسی که فرمان بزرگتر را اجرا کند مطیع.

💡 روزی که نفس سرکش فرمان پذیر گردد نه توسن فلک را در زیر ران بیابی

💡 هوی و شهوت و آز است زیر فرمانم چرا که عقلم فرمان پذیر شیطان نیست

💡 تا نگردی خود ز خود فرمان پذیر کی شود فرمان پذیرت شاه و میر

💡 شدند آن دلیران فرمان پذیر گرفتند از آن زنگیی چند اسیر

💡 ز‌ یک روی نزدیک مهتر مهست که فرمان پذیر است و فرمانبر است

💡 ماه بر درگاه امرش مسرعی فرمان پذیر آفتاب از حسن جاهش بندهٔ خنجر گذار