فرامش کار

فرامشکار. [ ف َ م ُ ] ( ص مرکب ) آنکه فراموش کند. ( آنندراج ). فراموشکار. فرامشتکار:
چو از شکرش فرامشکار گردیم
بمالد گوش تا بیدار گردیم.نظامی.و رجوع به فرامش و فرامشتکار و فراموشکار شود.

= فراموش کار

💡 اگر چه یاد نارد روزی از ما، چون روی آنجا سری از من به پای آن فرامش کار من داری

💡 چو کاغذ شد سفید از انتظارش در وطن چشمم فرامش کار من ننوشت یک بار از سفر کاغذ

💡 ماهی گذشت و شب نخفت این دیده بیدار من یادی نکرد از دوستان یار فرامش کار من

💡 عجوز و بی خود و بی تاب گشته فرامش کار خورد و خواب گشته

💡 کیست کز عشاق پیغامی رساند یار را وز فراموشان دهد یاد آن فرامش کار را