غنچه دل

غنچه دل. [ غ ُ چ َ / چ ِ دِ ] ( ص مرکب ) تنگدل و منقبض. غنچه خاطر. ( بهار عجم ) ( آنندراج ). رجوع به غنچه خاطر شود.

تنگدل، دلتنگ، ملول.

( صفت ) تنگدل حزین ملول غنچه دل.

💡 بس غنچه دل را که کند چاک به هر سو آن گل که به نوروز جوانی چمنی شد

💡 چون غنچه دل بشکفت از بوی نسیم وصل خار غم هجران را از دیده روان بر کن

💡 ای سرو، پای بستة سرو روان تو وی غنچه دل شکستة کنج دهان تو

💡 شمس الحق تبریزی با غنچه دل گوید چون باز شود چشمت بیننده شوی با ما

💡 آنکه چون گل نیست خندان از نسیم حب او باد او را غنچه دل غرق خون چون آبله

💡 پژمرده غنچه دل پر خون ز مهرگان بنمای رخ به تازگی که تویی نو بهار ما