عشوه گری

عشوه گری. [ ع ِش ْ وَ / وِ گ َ ] ( حامص مرکب ) عمل و حالت عشوه گر. عشوه سازی. عشوه کاری. ( فرهنگ فارسی معین ). دلفریبی و شوخ چشمی. ( ناظم الاطباء ):
یک زبان داری و صد عشوه گری
من و صدجان ز پی عشوه خری.خاقانی.- عشوه گری کردن؛ عشوه سازی کردن:
عشوه گری میکند لعل تو و طرفه آنک
عقل چو خاقانئی عشوه خری میکند.خاقانی.

عشوه کاری، دلربایی.

عمل و حالت عشوه گر عشوه سازی عشوه کاری.

💡 چون خود اگر عشوه گری داشتی از دل زارم، خبری داشتی

💡 کای مرا سوخته ز عشوه گری چه کنم تا تو سوی من نگری

💡 کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟ بی فتنه سر رهگذری را چه کند بس؟

💡 شاهد گل عشوه گری ساز کرد سرو سهی خرمی از سر گرفت

💡 هر کرا چشم تری هست سرش خالی نیست سر سودای بت عشوه گری خواهد داشت

💡 رشته تا پیش سر عشوه گری باز مده که از او رشته تألیف شما شد یکتاه