سما

سما. [ س َ ] ( ع اِ ) در میان فارسی زبانان با حذف همزه به معنی آسمان آمده

آسمان.

آسمان، سقف خانه، سقف هرچیزی، سماوات جمع
( اسم ) آسمان جمع: سماوات. یا سمائ و عالم. نزد قدما یکی از شعب علوم طبیعی در معرفت اجسام بسیطه و مرکبه و احکام بسایط علوی و سفلی.
مشروبی بود که هندوان بر آتش مقدس می افشاندند.

اسم: سما (دختر) (عربی) (کهکشانی) (تلفظ: samā) (فارسی: سَما) (انگلیسی: sama)
معنی: آسمان

💡 چاکر درگاه تو اهل سما چون ملوک خاک کف پای تو اهل زمین چون تراب

💡 راه فرو بسته ام، بر گذر راه از آنک قصه بیداد او سوی سما می برد

💡 زمین شود چو سما بیقرار و سرگردان سما شود چو زمین با وقار و پا بر جا

💡 هم زمین و هم سما و هم فلک هم بروج و هم نجوم و هم ملک