لاغرمیان

لغت نامه دهخدا

لاغرمیان. [ غ َ ] ( ص مرکب ) باریک کمر. اَقَب. ( منتهی الارب ):
به شب در باغ گوئی گل چراغ باغبانستی
ستاک نسترن گوئی بت لاغرمیانستی.فرخی.اَهیف؛ مرد لاغرمیان. جاریة مهفهفة؛ دختر لاغرمیان باریک شکم سبک روح. هُدّاءَة؛ اسب لاغرمیان. ( منتهی الارب ):
اسب لاغرمیان بکار آید
روز میدان نه گاو پرواری.سعدی.احتقاق؛ باریک میان شدن اسب. هفهفة؛ باریک شکم و لاغرمیان و نازک تن گردیدن چندانکه به شاخ درخت ماند. ( منتهی الارب ).

فرهنگ عمید

آن که دارای کمر باریک است، کمرباریک: اسب لاغر میان به کار آید / روز میدان نه گاو پرواری (سعدی: ۶۰ ).

فرهنگ فارسی

آنکه دارای کمری باریک است: اسب لاغر میان بکار آید روز میدان نه گاو پرواری. ( گلستان. چا. قر. ۱۶ )

جمله سازی با لاغرمیان

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 فربه‌سرین لاغرمیان اندک‌سخن بسیاردان خورشید رو ذره‌دهان فولاددل سیماب‌بر

💡 خورشیدرو ذره‌دهان ناریک‌مو روشن‌روان فربه‌سرین لاغرمیان کاین‌کاهد و آن پرورد

💡 یکی‌گردنده‌کوهی را لقب سیمین‌سرین دادی یکی باریک ‌مویی را صفت لاغرمیان ‌کردی

ریحانه یعنی چه؟
ریحانه یعنی چه؟
داشاق یعنی چه؟
داشاق یعنی چه؟
فال امروز
فال امروز