غریب نوازی

غریب نوازی. [ غ َ ن َ ] ( حامص مرکب ) نوازش از مردمان درویش و بینوا. ( ناظم الاطباء ). عمل غریب نواز. ملاطفت و مهربانی در حق غریب و بینوا و درویش. غریب پروری. غریب دوستی. غریب پرستی: علی الخصوص در این عصر که تیمار بیماران و غریب نوازی و غمخوارگی همگنان به علاقه حسن مرحمت، لطف و شفقت و... منوط و مربوط است. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 23 ).

( صفت ) عمل غریب نواز غریب پروری غریب دوستی.

💡 زکبر بگذری و ننگری بدرویشان مگر غریب نوازی قباحتی دارد

💡 تو بس غریب نوازی اگر نه باده به دست مرا چه زهره که هم زانوی تو بنشستم

💡 نبیند از نظر گرم تا غریب نوازی نوای صائب شیرین سخن غریب نگردد

💡 از شیوه غریب نوازی مدار دست جان غریب تا دو سه روزی اسیر توست

💡 آوردی ام به کرب و بلا بی‌کس و غریب خوش می‌کنی غریب نوازی ز خواهرت