غبا

غبا. [ غ َ ] ( ع اِ ) گرد بلند برآمده. ( منتهی الارب ).
( غباً ) غباً. [ غ َ بَن ْ ] ( ع مص ) مصدر فعل غبی است و این فعل بمعانی مختلف بر حسب تفاوت موارد استعمال می آید: غبی الشی عنه؛ گول گردید از آن و نه دریافت. ( منتهی الارب ). غبی الشی منه؛ نهان شد از وی و دانسته نشد. غبی علی الشی ٔ؛ گولی کرد و غفلت ورزید. ( منتهی الارب ).

گرد بلند بر آمده

💡 نیست زر غبا وظیفهٔ ماهیان زانک بی‌دریا ندارند انس جان

💡 بر یکی اشتر بود این دو درا پس چه زر غبا بگنجد این دو را

💡 هیچ کس با خویش زر غبا نمود هیچ کس با خود به نوبت یار بود

💡 نیست زر غبا وظیفهٔ عاشقان سخت مستسقیست جان صادقان