صبح نخستین

صبح نخستین. [ ص ُ ح ِ ن ُ خ ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) صبح نخست. صبح اول. صبح کاذب. غطاط. دم گرگ. رجوع به صبح نخست شود:
آمد بانگ خروس مؤذن میخوارگان
صبح نخستین نمود روی به نظارگان.منوچهری.صبح نخستین چو نفس برزند
صبح دوم بانگ بر اختر زند.نظامی.

صبح نخست صبح اول

💡 روز کز صبح نخستین نفسی کم می‌زد همچو واعظ به درازی نفس گشت مثل

💡 افتاد نور صبح نخستین به بسترم رفتم ز خواب چشم بمالم سحر نماند

💡 مرا چو صبح نخستین زبان ببست فلک چگونه حال دل خویشتن کنم تقریر؟

💡 آمد بانگ خروس مؤذن میخوارگان صبح نخستین نمود روی به نظارگان

💡 از دور افق روشنی صبح نخستین قد کاد یلوح است بیائید بیائید

💡 جلوه صبح نخستین به زمانی نکشید نفسی تیره کند آینه دعوی را