شیرفش

شیرفش. [ ف َ ] ( ص مرکب ) شیرمانند. ( ناظم الاطباء ). شیردیس. ( لغت فرس اسدی ). کنایه است از شجاع و دلیر:
بیارم یکی لشکر شیرفش
برآرم شما را سر از خواب خوش.فردوسی.چنین گفت کاین کودک شیرفش
مرا پرورانید باید به کش.فردوسی.بدو گفت کای خسرو شیرفش
به مردی مگردان سر خویش کش.فردوسی.سپاهی که دیدند کوپال اوی
بر و مغفر و شیرفش یال اوی.فردوسی.برفتند با دست کرده به کش
بزرگان اسب افکن و شیرفش.فردوسی.کهار کهانی بدان جایگاه
گوی شیرفش با درفشی سیاه.فردوسی.میان اندرون ارفش شیرفش
سوی نیو و توپال شد کینه کش.اسدی.

شیرمانند، مانند شیر، شجاع و دلیر مانند شیر.

شیرفروش، شیرمانند، مانندشیر، شجاع ودلیر
( صفت ) شیر وش

💡 یکی بچه بد چون گوی شیرفش به بالا بلند و به دیدار کش

💡 همه لشکر طنجه شیرفش سرافکنده و دست کرده به کش

💡 بهانه همی جست سالار هند که آن شیرفش را ز پیکار سند

💡 به استاد در پیش او شیرفش سرافگنده و دست کرده به کش

💡 به آذرشن و ارفش شیرفش سپرد از دو سو لشکر کینه کش

💡 بدو گفت کای خسرو شیرفش به مردی مگردان سر خویش کش