شیخوخیت

شیخوخیت. [ ش َ / ش ِ خی ی َ] ( از ع، اِمص ) شیخوخیة. پیری: در ایام شیخوخیت رقم کفران و سمت عصیان بر چهره خویش کشیدن موجب ملامت و ندامت باشد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 39 ).
شیخوخیة. [ ش َ خی ی َ ] ( ع مص ) شیخوخة. پیرگردیدن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || خواجه شدن. ( منتهی الارب ). رجوع به شیخوخة شود.

(ش یَُ ) [ ع. شیخوخیة ] ۱ - (مص جع. ) پیر شدن. ۲ - (اِمص. ) پیر ی. ۳ - مرشد بودن.

پیر شدن، پیری.

پیرشدن، پیری
۱ - ( مصدر ) پیر شدن. ۲ - ( اسم ) پیری. ۳ - رهبری معنوی.

شیخوخیة
پیر شدن.
پیر ی.
مرشد بودن.

💡 سیم عقل است باید که با عقل دینی عقل معاش دنیاوی بکمال دارد تا در تربیت مرید بشرایط شیخوخیت قیام تواند نمود.