شوریده بخت

💡 چه رند پریشان شوریده بخت چه زاهد که بر خود کند کار سخت

💡 بدو گفت کای ترک شوریده بخت که گرید همی بر تو بر تاج و تخت

💡 باو گفتم: ای یار شوریده بخت بگو تا چرا بستی از باغ رخت؟!

💡 یار بهانه طلب با من شوریده بخت نیست بدانسان که بود باز ندانم که چیست

💡 پند می دادند و نشنیدم من شوریده بخت نیکبخت آن کاو بگیرد پند نیک آموز را

💡 بدو گفت کای ترک شوریده بخت که بر تو بگرید همی تاج و تخت

💡 شخصیت اصلی داستان، مردی شوریده بخت بود که پس از از دست دادن تمام دارایی‌هایش، به دنبال یافتن آرامش در گوشه‌ای دورافتاده می‌گشت.

💡 او با نگاهی غمگین به افق خیره شده بود، گویی سرنوشت شوریده بخت او را به سوی روزهای سخت و تنهایی بی‌امان هدایت می‌کرد.

💡 در ادبیات کلاسیک، شخصیت‌های شوریده بخت معمولاً نمادی از رنج‌های انسانی و تقابل میان خواسته‌های قلب و واقعیت‌های تلخ زندگی بشر هستند.