سگر

💡 به سگر پا بر آورد از سرخاک نهاده چون دعایش رو به افلاک

💡 ز سرو یاس چیده بار امید سگر را شد ثواب جگ اسمید

💡 ز دانش داد زاهد پاسخ رام که رایی بود در ستجگ، سگر نام

💡 ز فرزندان نه پنداری سگر بود جهان را آدم ثانی مگر بود

💡 ز اولاد سگر پر بود عالم چو صحرای وجود از تخم آدم