سپیدنامه

کلمه‌ی «سپیدنامه» در فارسی به معنای نامه‌ای است که پاک و سفید است و در اصطلاح دینی به افرادی اطلاق می‌شود که در آخرت، نامه‌ی اعمال‌شان سفید و پاک است. این واژه از دو بخش «سپید» به معنای روشن، پاک و بی‌عیب و «نامه» به معنای نوشته یا سند تشکیل شده است. در باورهای اسلامی، هر انسانی در روز قیامت نامه‌ای از اعمال خود دریافت می‌کند که نشان‌دهنده‌ی کردار و رفتارهایش در دنیا است؛ کسانی که پاک، نیکوکار و پرهیزگار بوده‌اند، نامه‌ی‌شان سفید و خالی از گناه خواهد بود. این مفهوم در قرآن کریم به صورت نمادین و تشویقی بیان شده تا انسان‌ها را به نیکی، تقوا و دوری از گناه ترغیب کند. سپیدنامه نشان‌دهنده‌ی رضایت الهی و پاکی روحی فرد است و نشانه‌ای از پاداش نیکوکاران در آخرت به شمار می‌رود. واژه‌ی سپیدنامه در متون دینی، ادبی و عرفانی برای توصیف پاکی، صداقت و حسن عمل به کار می‌رود. از نظر معنایی، «سپیدنامه» با مفاهیمی مانند «نامه‌ی پاک»، «اعمال نیکو» و «پاکدامنی» هم‌معنی است.