لغت نامه دهخدا
راست گفتاری. [ گ ُ ] ( حامص مرکب ) عمل راست گفتار. راستگویی. راستگو بودن. سخن راست گفتن. راستگویی پیشه ساختن:
مرا که شکر وثنای تو گفته ام همه عمر
مگر خدای نگیرد براست گفتاری.سعدی.و با یکدیگر مصادقت و راست گفتاری شعار کردی. ( تاریخ قم ص 252 ). در تقوی و پرهیزکاری وراستی و راست گفتاری از زاهدان عصر و عابدان وقت مبرز و ممتاز است. ( تاریخ قم ص 4 ). تسدید؛ راست گفتاری.( منتهی الارب ). و رجوع به راست گفتار شود.
