ذوابه

( ذوابة ) ذوابة. [ ذُ ب َ ] ( ع اِ ) ناصیه یا منبت موی بر ناصیه. پیشانی یا رستنگاه موی بر پیشانی. || موی بالای پیشانی اسب. || گیسو. ( دهار ). یک لاغ گیسو. گیسوی بافته شده. ضفیرة. عقیصة. || علاقه دسته شمشیر. منگوله. ریشه. || علاقه شمشیر. || پاره پوست آویزان از مؤخر پالان و کفش و جز آن. || شریف و اعلای هر چیزی: یقال ذوابةالعزّ و الشرف. و یقال هؤلاء ذوابة قومهم؛ای اشرافهم. || ارجمندی. ( منتهی الارب ).
- ذوابةالنعل؛ گیسوی کفش.
- ذو ذوابة؛ ستاره دنباله دار. ج، ذوائب.

ناصیه یا منبت موی بر ناصیه.

💡 ز آب زر، ذوابه بر کشیده چو دیبای کبود زر کشیده

💡 از آب مهر، چهره خورشید را بشوی وز دود کین، ذوابه شب را خضاب ده

💡 مشک ذوابه ایشان بر نافه ختن بخندد و نسیم جیب و آستین ایشان بر عود و عنبر بچربد، از عناب مخضوب ایشان هزار دل در خضاب خون و بر نرگس فتان ایشان هزار جان مفتون، ابرار در عشق ایشان زنار برمیان بسته و اخیار بر مهر ایشان مهار گسسته

💡 تابه از آفتابه نشناسند شکل چرخ از ذوابه نشناسند

💡 نزدیک خاص و عام بقدر و بمرتبت تو چون ذوابه ای و عدوی تو چون ذنب

💡 سنان نیزهٔ خونخوار شه درون غبار چو ذو ذوابه درخشنده در شب دیجور