زبان سوخته
لغت نامه دهخدا
زبان سوخته. [ زَ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) کنایه از پشیمان شده. زیان دیده. آسیب دیده. لب سوخته. دل سوخته. دماغ سوخته:
زبان سوخته دشمنش چون چراغ.نظامی.
فرهنگ فارسی
کنایه از پشیمان شده زیان دیده دل سوخته
جمله سازی با زبان سوخته
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 دریده دهن بد سگالش چو داغ زبان سوخته دشمنش چون چراغ
💡 به دور سفرة رو گرمی مروّت اوست هزار دست و زبان سوخته بهسان کلیم
💡 دهن به شکوه خونین چو لاله باز مکن که مرهم است خموشی زبان سوخته را
💡 چون هست وبالِ ما سخن گفتن ما چون شمع زبان سوخته میباید بود
💡 تیغ را دست هنر مانده به زیر کمر است شمع را تیغ زبان سوخته اندر لگن است
💡 او که سالها در مسیر سیاست و مبارزه با سختیها تلاش کرده بود، از آن دسته افرادی است که زبان سوخته و تجربههای بسیار زیادی از زندگی دارد.
💡 با توجه به تجربیات تلخ گذشته، او دیگر به راحتی به وعدههای خالی سیاستمداران اعتماد نمیکند، چرا که او یک انسان زبان سوخته و با تجربه است.
💡 آن پیرمرد با نگاهی نافذ و لبخندی آرام، نشان میداد که با تمام سختیهای زندگی، یک زبان سوخته است که درسهای بزرگی از تجربیات خود آموخته است.