رخشندگی

رخشندگی. [ رَ ش َ دَ / دِ ] ( حامص ) حالت رخشنده. صفت رخشنده. روشنی و تاب و ضیا و درخشندگی. ( ناظم الاطباء ). رخشنده بودن. درخشندگی. روشنی. ( فرهنگ فارسی معین ).

درخشندگی، درخشان بودن.

رخشنده بودن درخشندگی روشنی.

💡 مهر را رخشندگی یا رای من یا روی تو طره را...گی یا این شبان تار من

💡 دیگر از خاتمه کفر چه گویم غالب من که رخشندگی جوهر ایمانم سوخت

💡 ز دانش به ما داد رخشندگی دگر بردباری و بخشنده گی

💡 روبروی آفتاب آئینه بر رو بسته ای یاگرو رخشندگی را با رخ او بسته ای

💡 از روی تو لعمه ای بر آن تافت رخشندگی این همه ازان یافت