لغت نامه دهخدا
رامش بر. [ م ِ ب َ ] ( نف مرکب ) برنده رامش. برنده شادی و عشرت. بهره مند از خوشی. خوشحال و مسرور و محظوظ که از رامش بهره برد:
یکی هاتف از خانه آواز داد
چو رامشگری نزد رامش بری.منوچهری.|| برنده رامش. از میان بردارنده خوشی و شادی و طرب. زداینده شادمانی و عشرت.