راز گفتن

راز گفتن. [ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) سخن با کسی پوشیده گفتن. سرّی بکسی سپردن:
نگوید باخرد با بی خرد راز
بگنجشکان نشاید طعمه باز.ناصرخسرو.لاله زاری خوش شکفته پیش برگ یاسمین
چون دهان بسّدین در گوش سیمین گفته راز.منوچهری. || نجوی کردن. بیخ گوشی حرف زدن:
پس اندر گه راز گفتن نهان
زنم بر برش دشنه ای ناگهان.( گرشاسب نامه ).با قوی گو اگر بگویی راز
چونکه باشد قوی ضعیف آواز.سنائی.- با خاک راز گفتن کسی؛ سجود کردن. روی بر خاک نهادن. نماز بردن:
نخست آفرین کرد وبردش نماز
زمانی همی گفت با خاک راز.فردوسی.- راز بازگفتن؛ افشا کردن سر:
گفت این راز را نگویی باز
گفت من کی شنیده ام ز تو راز.سنایی.تکش با غلامان یکی راز گفت
که اینرا نباید به کس بازگفت.سعدی ( بوستان ).

سخن با کسی پوشیده گفتن. سری بکسی سپردن. یا نجوی کردن بیخ گوشی حرف زدن.

💡 گَهی در گوش دل‌بر راز گفتن گَهی غم‌های دل‌پرداز گفتن

💡 پس آنگه شد از راز گفتن خموش همی بود تا از تنش رفت توش

💡 قرائت چیست با حق راز گفتن نیاز خویش با حق باز گفتن

💡 مجالِ راز گفتن نیست شاید که حالا بر زبان دندان فشارد

💡 ببازی راست ناید راز گفتن بر هر کس اناالحق باز گفتن

💡 نباید گفتنت این راز گفتن دگر این کفر اینجا بازگفتن