خام می

خام می. [ م َ / م ِ ] ( اِ مرکب ) می ناپخته:
حافظ مرید خام می است ای صبا برو
وز بنده بندگی برسان شیخ خام ( شیخ جام ) را.حافظ.

می ناپخته

💡 گو مزن در پیش ما منصور لاف پختگی میوه تا بر شاخ باشد خام می دانیم ما

💡 ای پخته نگشته از آتش عقل امید تو بس خام می نماید

💡 این نونهال ها ثمر خام می دهند دل تشنه ایم میوه نخل کهن چه شد؟

💡 پختگان را گرچه افکنده است آتش درجگر طبع صائب فکر خود را خام می داندهنوز

💡 اگر خورشید تابان پخته می سازد ثمرها را زروی آتشین چون آرزوها خام می گردد؟

💡 به دست آرزو دادم عنان دل، ندانستم که این گلگون سرکش از دویدن خام می گردد