لغت نامه دهخدا
خالی ماندن. [ دَ ] ( مص مرکب ) تهی ماندن از. || بی اهل ومردم شدن. بی ساکن شدن. چون: بلاد از مردم خالی ماند.شغر. ( منتهی الارب ). || خالی نماندن؛ از عهده کاری برآمدن: خدمتکار اگرچه فرومایه باشد از دفع مضرتی... خالی نماند. ( کلیله و دمنه ).