دل کور

اصطلاح «دل کور» در زبان فارسی به حالتی از ناآگاهی عاطفی و ادراکی اشاره دارد که در آن فرد توانایی درک درست واقعیت‌های احساسی، اخلاقی یا انسانی را از دست می‌دهد. این ترکیب در معنای تحت‌اللفظی به معنای «قلب نابینا» است، اما در کاربرد استعاری به نوعی اختلال در بینش درونی و فهم عاطفی اشاره دارد. فردی که به او «دل کور» گفته می‌شود، معمولاً در مواجهه با حقیقت‌های روشن نیز دچار انکار، بی‌توجهی یا سوءبرداشت می‌شود. در ادبیات فارسی، این واژه اغلب برای توصیف انسان‌هایی به کار می‌رود که از درک عمق احساسات دیگران یا پیامدهای اخلاقی رفتار خود ناتوان هستند. «دل کور» بودن به معنای ضعف در بصیرت درونی است، نه ناتوانی حسی، و بیشتر به حوزه شناخت و آگاهی روانی تعلق دارد. از منظر روان‌شناختی می‌توان آن را نوعی انسداد شناختی یا غلبه هیجانات منفی بر فرآیند ادراک واقعیت دانست. این وضعیت ممکن است در اثر تعصب، خودمحوری یا تجربه‌های عاطفی حل‌نشده شکل بگیرد که فرد را از قضاوت درست دور می‌کند. در متون عرفانی نیز «دل کور» به انسانی اشاره دارد که از درک حقیقت‌های معنوی و الهی محروم مانده است. چنین فردی ممکن است حقیقت را ببیند اما توان پذیرش یا تحلیل صحیح آن را نداشته باشد و همین امر موجب خطای رفتاری او شود. در مجموع، این اصطلاح مفهومی استعاری برای توصیف فقدان بینش عمیق و آگاهی درونی است که بر تصمیم‌گیری و فهم انسان تأثیر مستقیم می‌گذارد.