طعنه زن

طعنه زن. [ طَ ن َ / ن ِ زَ ] ( نف مرکب ) ملامتگر. عیبجو. بدگو:
گر طعنه زنش معاف کردی
با موکب خود مصاف کردی.نظامی.به جان آید از دست طعنه زنان
که خود را بیاراست همچون زنان.سعدی ( بوستان ).خاکش طعنه زن گوی عنبرآکنده و ریگش طیره ده مروارید پراکنده. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 36 ).

طعنه زننده، ملامت کننده، سرزنش کننده: به جان آید از دست طعنه زنان / که خود را بیاراست همچون زنان (سعدی۱: ۱۶۹ حاشیه ).

ملامتگر عیبجو بدگو.

💡 جائی که بازسخره عصفور می شود نار از زبانه طعنه زن نور می شود

💡 تا زخم طعنه زن نخوری در سرای خویش بیگانه را درون مگذار آشنا مبر

💡 مجلس از رشک رخش داغ نه گلزار است خانه از سرو قدش طعنه زن بستان است

💡 بنوشی طعنه زن یعنی لب شاه بجوش حسن من یعنی بت ماه

💡 زان طرف آن طعنه زن آفتاب بر اثر جذب طلب در شتاب

💡 هفته ئی مجلس ما طعنه زن هشت بهشت بود و امروز تهی گشت صراحی ز شراب