جان شکار

جان شکار. [ ش ِ ] ( نف مرکب ) شکارکننده جان. گیرنده جان. جان شکر. ( فرهنگ ضیاء ): زلفش کمند دلبند و غمزه اش ناوک جان شکار. ( سندبادنامه ص 237 ).
نبود شگفت اگر ملک الموت خوانمش
از بسکه هست چون ملک الموت جان شکار.قاآنی ( از فرهنگ ضیاء ).|| ( اِخ ) عزرائیل. ( فرهنگ ضیاء ). و رجوع به جان شکر شود.

۱. شکارکنندۀ جان، گیرندۀ جان، جان ستان: نَبْوَد شگفت اگر ملک الموت خوانمش / ازبس که هست چون ملک الموت جان شکار (قاآنی: ۳۷۹ ).
۲. عزرائیل. = جان شکر

شکار کننده جان

💡 ای زده راه دین من، شاهد دل نشین من چشم تو در کمین من، غمزهٔ جان شکار هم

💡 غمزه تو جان شکار طره تو دل شکن فتنه ملکی و دین آفت جانی و تن

💡 کی برم ازچشم و زلفت دین و دل کاندر رهند ترککان جان شکار و جادوان سحرگر

💡 اگر به هیچ نمی‌ارزم از زبون کشیم به دست چشم سیه مست جان شکار مده

💡 شکار وی نبود غیر صید جان آری نکو نباشد جز جان شکار آتش‌ و آب

💡 بی‌روح پیکری است‌ گه جنگ جان شکار بی‌دود آتشی است گه رزم پرشرار