زاولی

زاولی. [ وُ ] ( ص نسبی، اِ ) منسوب به شهر زاول، زابلستانی. || مقامی است در موسیقی و رجوع به آهنگ،در لغت نامه شود. || یکی از جمله هفت زبان پارسی که اکنون متروک است. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ): فرهنگ نویسان، زبانهای ایرانی، پهلوی، دری، پارسی و سغدی را با لهجه هائی که آنها را متروک خوانده اند: هروی، سکزی، زاولی و تعداد آنها را ( پس از حذف بجای زبان سریانی که غیر ایرانی بود ) به 7 رسانیده در یک ردیف نام برده اند. ( از مقدمه برهان قاطع چ دکتر معین ص 30 ). و در حاشیه ج 2 ص 1001 از کتاب مذکور ذیل زاول آمد: مارکوارت گوید ( شهرستانهای ایرانشهر ص 890 ): در زاولستان لهجه های ایرانی مخصوصی تکلم میشد که آن را زاولی گویند و ما آثاری از آن در دست نداریم.

۱. = زابلی
۲. (اسم ) (موسیقی ) از شعبه های بیست وچهارگانۀ موسیقی ایرانی.

( صفت ) منسوب به زاول. ۱ - از مردم زاول زابلی. ۲ - زبان مردم زابلستان زابلی. ۳ - مقامی است در موسیقی و آن شعبه نوزدهم از شعب بیست و چهارگانه موسیقی قدیم است.

💡 روزی رسد که چونان محمود زاولی در سومنات بت‌شکنی بر سر شمن

💡 مخوان قصه رستم زاولی را ازین پس دگر، کان حدیثیست منکر

💡 من و دشت ناورد و این زاولی به کف تیغ و زی را برش کاولی

💡 چمان چرمه زاولی بر نشست همان سی رسی نیزه ز آهن به دست

💡 رفته ایاز بر در محمود زاولی طالب معاش غزنی و شرف خاندان شده