طاس نگون

طاس نگون. [ س ِ ن ِ ] ( ترکیب وصفی،اِ مرکب ) کنایه از آسمان است و عربان فلک خوانند. ( برهان ). کنایه از فلک و آسمان است. ( ناظم الاطباء ).

کنایه از آسمان است و عربان فلک خوانند

💡 حسن بگذارد نیا را همان گیر که این کژدم در این طاس نگون نیست

💡 تن درین طاس نگون مانند موری عاجز است دل درین دام بلا مانند مرغی بی‌پر است

💡 در این کژدم صفت طاس نگون سر که در هر دل، زغم صد نیش دارد