طربگاه

طربگاه. [ طَ رَ ] ( اِ مرکب ) طربخانه. طرب سرای. محل شادی. جایگاه طرب:
خویشتن را زتنگنای دلم
به طربگاه دل براندازد.عرفی ( از آنندراج ).گوش مخالفش به طربگاه عافیت
مغز فغان شنیده ز نی های استخوان.ملا طغرا ( از آنندراج ).

طربخانه، طرب سرا، محل عیش وعشرت.

طربخانه طرب سرای محل شادی جایگاه طرب.

💡 عشق صورت کن سروده در طربگاه شهود روح راه رقص بر آهنگ آوا ساخته

💡 خلوتکدهٔ غنچه طربگاه بهار است در یاد تو خود را به دل تنگ شکستم

💡 از مقیمان طربگاه دلیم اما چه سود آب در آیینه‌ها آخر کدورت می‌شود

💡 در طربگاه حضورم بار فرصت داده‌اند روزکی چند انتخاب آرزوها می‌کنم

💡 جیب‌ها موج طربگاه حضور دریاست فکر خود کن‌ گرت اندیشهٔ رب باید کرد

💡 سختی دنیا طربگاه حریصان است و بس می‌شود سگ را دلیل سیر مهتاب استخوان