راز گوینده
لغت نامه دهخدا
رازگوینده. [ ی َ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) گوینده راز. آنکه سخنی نهانی با کسی گوید. که سرّ خود با کسی در میان نهد. || نجوی کننده:
شد آنگه برش رازگوینده تنگ
نهان دشنه زهر خورده بچنگ.( گرشاسب نامه ).
فرهنگ عمید
گویندۀ راز، آن که سِرّی را فاش کند یا راز خود را به دیگری بگوید: شد آنگه برش رازگوینده تنگ / نهان دشنهٴ زهرخورده به چنگ (اسدی: ۱۱۹ ).
فرهنگ فارسی
گویند. راز. آنکه سخنی نهانی با کسی گوید. یا نجوی کننده.
جمله سازی با راز گوینده
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 شد آن گه برش راز گوینده تنگ نهان دشنه زهر خورده به چنگ
💡 تحلیل دقیق متنهای ادبی نشان میدهد که نویسنده با استفاده از استعارههای پیچیده، سعی در پنهان کردن راز گوینده و مفاهیم عمیق پشت کلمات خود دارد.
💡 شنونده با دقت به لحن صدا توجه کرد تا شاید بتواند از میان لرزشهای ظریف کلام، به کشف راز گوینده و احساسات واقعی او دست یابد.
💡 گاهی اوقات در داستانهای معمایی، نویسنده با به کار بردن جملات مبهم، تلاش میکند تا راز گوینده را از ذهن خوانندگان تا لحظه آخر پنهان نگه دارد.